از جمله راهکار هایی که می تواند علاوه بر تامین مواد مغذی در جهت حمایت از رشد و نمو موجودات آبزی، سبب افزایش سلامت، مقاومت نسبت به استرس و عوامل بیماری زا شوند، استفاده از پروبیوتیک ها، پری بیوتیک ها و سین بیوتیک ها در جیره غذایی آبزیان می باشد. این تحقیق با هدف بررسی عملکرد دو سین بیوتیک تجاری و غیر تجاری بر شاخص های ایمنی شناختی و بیوشیمیایی همولنف میگوی سفید غربی در قالب 4 تیمار آزمایشی S1 (جیره حاوی سین بیوتیک تجاری)، S2 (جیره حاوی سین بیوتیک غیر تجاری)، تیمار S3 (جیره حاوی سین بیوتیک های تجاری و غیر تجاری به صورت توام) و شاهد (C) (جیره فاقد سین بیوتیک) انجام پذیرفت. برای سین بیوتیک تجاری از مخلوط باکتری لاکتوباسیلوس تجاری (با غلظت 1.5×106 در گرم) و مانان الیگوساکارید (با غلظت 1 درصد جیره) و برای سین بیوتیک غیر تجاری از مخلوط باکتری Lactobacillus plantarum (غیر تجاری) و مانان الیگوساکارید (با غلظت 1 درصد جیره) استفاده گردید. پس از 2 ماه غذادهی، برخی از شاخص های همولنف از جمله تعداد هموسیت کل و برخی فاکتورهای بیوشیمیایی و ایمنی مانند گلوکز، پروتئین کل، فعالیت فاگوسیتوزی، فنولوکسیداز و آنتی اکسیدانی کل، سنجش شد. نتایج نشان داد که استفاده از این سین بیوتیک ها (هم تجاری و هم غیر تجاری) تعداد کل هموسیت ها را بطور معنی داری افزایش داد (P<0.05). بعلاوه میگوهای تغذیه شده در هر سه تیمار سین بیوتیکی دارای فاکتورهای بیوشیمیایی و شاخص های ایمنی بهتری نسبت به گروه کنترل بودند. در مجموع بر اساس نتایج این تحقیق می توان بیان نمود که استفاده از سین بیوتیک حاوی مانان الیگوساکارید و باکتری لاکتوباسیلوس بخصوص در صورت استفاده از Lactobacillus plantarum اثرات سودمندی بر شاخص های ایمنی میگوی سفید غربی دارد.

به منظـور بـررسی و مطالعـه برخـی ترکیبـات بیـوشیمیـایی همـولنف میگـوی سفیـد هنـدی (Fenneropenaeus indicus) از سیصد قطعه میگوی بالغ (4 ماهه) به ظاهر سالم با وزن متوسط 12 گرم و اندازه 10 سانتیمتر پرورش یافته در استخرهای پرورش میگو در منطقه حله واقع در استان بوشهر نمونه گیری به عمل آمد. نمونه همولنف از سینوس شکمی با استفاده از سرنگ انسولین و سرسوزن شماره 26 اخذ و پس از سانتریفوژ و جداسازی سلولهای همولنف، میزان گلوکز اوره، اسیداوریک، کلسترول، تری گلیسرید، کراتینین، ازت اوره همولنف، کلسیـم و فسفر همولنف به روشهای متداول بیوشیمیایی به وسیله دستگاه خودکار بیوشیمیآنالیزر الان (Elan) اندازه گیری شد و داده ها پس از آنالیـز آماری مورد تجزیه و تحلیـل قرار گرفت. در این مطالعـه میانگین مقـادیر گلوکز (11.3±35.0 میلی گرم در دسی لیتر)، اوره (7.6 ± 36.6 میلی گرم در دسی لیتر)، ازت اوره همولنف (3.6 ± 17.1 میلی گرم در دسی لیتر)، اسیداوریک (2.0 ± 11.9 میلی گرم در دسی لیتـر)، کـراتینیـن (0.26 ± 0.46 میلیگرم در دسیلیتر)، و کلسیم (1.7 ± 40.9 میلیگرم در دسیلیتر) و فسفـر (1.9 ± 4.4 میلیگرم در 19.5 میلیگرم در دسی لیتر) و تری گلیسرید (3.3±16.1 میلی گرم در دسی لیتـر)، کلسترول (7.1 میلیگرم در دسیلیتر) به دست آمد. آنالیز آماری نشان داد که بین گلوکز همولنف با کلسیم، فسفر، اسید اوریک، کراتینین، کلسترول و اوره و همچنیـن بین کلسیـم با کلستـرول و اسیـد اوریک و بیـن کلستـرول با اسیـد اوریک همبستـگی معنی داری وجود دارد (p<0.05).

در مطالعه حاضر شاخص های بیوشیمیایی همولنف میگوی پاسفید غربی (Litopenaeus vannamei) با سه سطح متفاوت پروتیین جیره غذایی (45 و 35، %25) در سه سطح شوری آب پرورشی (32-35 ppt و 12-15 و 0-3) مورد بررسی قرار گرفت. بدین منظور تعداد 3500 قطعه میگو با متوسط وزن و طول اولیه 5.55±0.18 گرم و 8.81±0.15 سانتی متر در 27 مخزن بتنی با ظرفیت 10 تن (طول: 600 cm، عرض: 170 cm و ارتفاع: 100 cm) مورد آزمایش قرار گرفتند. میگوها 4 بار در روز در حد اشباع به مدت 56 روز تغذیه گردیدند. نتایج نشان داد که در سطوح 35 و %45 پروتیین جیره غذایی و شوری آب 32-35 قسمت در هزار میزان پروتیین، اوره، لیپوپروتیین با چگالی بالا و لیپوپروتیین با چگالی پایین افزایش پیدا کرد و تحت تاثیر برهم کنش هر دو عامل متغیر قرار گرفتند (p≤0.05). علاوه بر این، سطح کلسترول و تری گلیسرید نیز به طور معناداری در تیمار حاوی %45 پروتیین و شوری 32-35 ppt بالاتر بود. همچنین میزان گلوکز همولنف نیز تنها ارتباطی معکوس را با افزایش پروتیین جیره غذایی نشان داد (p≤0.05). قابل ذکر است که سطوح متفاوت و برهم کنش هر دو عامل متغیر مورد آزمایش نیز بر میزان اسید اوریک همولنف اثری نداشت. در مطالعه حاضر بهترین سطوح شاخص های بیوشیمیایی همولنف در جیره غذایی حاوی 35 درصد پروتیین و شوری 32-35 ppt به دست آمد و در این سطوح کمترین استرس به میگو وارد شد.

تأثیر سطوح مختلف غذایی بر شاخص های بیوشیمیایی و ایمنی میگوی ببری سبز در سیستم آبزی پروری بیوفلوک موردبررسی قرار گرفت. آزمایش به مدت 45 روز با میگوهای با میانگین وزن 85/2 گرم انجام شد. مخازن پرورش با 150 لیتر آب تصفیه شده با فیلتر شنی پر شدند و سپس تعداد 53 قطعه میگو در هر مخزن ذخیره­, سازی شد. 7 گروه آزمایشی برای تحقیق حاضر در نظر گرفته شد که شامل سه گروه کنترل با سطوح مختلف غذایی بر حسب درصد وزن بدن، 6 درصد (CW6)، 4 درصد (CW4) و 2 درصد (CW2) و چهار تیمار بیوفلوک 6 درصد (BFT6)، 4 درصد (BFT4)، 2 درصد (BFT2) و 0 درصد (BFT0) بود. نتایج نشان داد، بالاترین میزان تری گلیسرید (0/175 میلی­, گرم/دسی­, لیتر) و کلسترول (142 میلی­, گرم/دسی­, لیتر) در تیمار CW2 بدست آمد. بالاترین میزان گلوکز (47 میلی­, گرم/دسی­, لیتر) در تیمار BFT0 و کمترین مقدار آن 66/35 و 35/36 به تریتیب در تیمارهای BFT6 و BFT4 ,مشاهده شد که اختلاف معنی داری با سایر تیمارها نشان داد (05/0 >,p). بالاترین مقدار فعالیت لیزوزیم در تیمارهای BFT6 و BFT4 به ترتیب 6/24 و 3/24 واحد/میلی­, لیتر/دقیقه و کمترین مقدار آن در تیمار BFT0 (15 واحد/میلی­, لیتر/دقیقه) بدست آمد که اختلاف معنی داری با سایر تیمارها نشان داد (05/0>,p). بالاترین میزان فعالیت فنول اکسیداز در در تیمارهای BFT6 (74/0 واحد/میلی­, لیتر) و BFT4 (75/0 واحد/میلی­, لیتر) بالاترین بود و کمترین مقدار آن در تیمار BFT0 (u/ml 37/0 (واحد/میلی­, لیتر) بدست آمد. نتایج نشان داد، سطوح مختلف غذایی بر فعالیت های بیوشیمیایی و ایمنی همولنف میگوی ببری سبز تاثیر می­, گذارد. تغذیه با سطوح غذایی 6 و 4 درصد در سیستم بیوفلوک منجر به بهبود فعالیت های لیزوزیم، ایمنوگلوبولین کل و فنول اکسیداز در میگوی ببری سبز می شود.

در این مطالعه اثر جیره های آزمایشی حاوی سطوح مختلف کربوهیدرات و نیاسین بر شاخص های رشد و ترکیب لاشه و شاخص های بیوشیمیایی همولنف میگوی جوان پاسفید(Litopenaeus vannamei) در پژوهشکده میگوی بوشهر به مدت 45 روز مورد بررسی قرار گرفت. میانگین وزن اولیه میگوها 33/0± 5 گرم و پرورش در تانک های 300 لیتری و در 8 تیمار انجام شد. تغذیه 4 بار در روز و با استفاده از جیره آزمایشی فرموله شده حاوی دو سطح 15 و 30 درصد کربوهیدرات و سه سطح 100، 150 و 200 میلی گرم در کیلوگرم نیاسین انجام شد. همچنین دو تیمار 30 و 15 درصد کربوهیدرات بدون نیاسین به عنوان شاهد استفاده شد. در انتهای دوره، شاخص های رشد، ترکیب لاشه و شاخص های بیوشیمیایی همولنف در تیمارها اندازه گیری شد. بهترین عملکرد رشد شامل بالاترین مقدار وزن نهایی (5/0± 05/14 گرم)، طول نهایی (05/0± 38/13 سانتی متر) و نرخ رشد ویژه (07/0± 23/2 درصد) در تیمار حاوی 15 درصد کربوهیدرات و 100 میلی گرم نیاسین در هر کیلوگرم غذا اندازه گیری شد (05/0

هدف از مطالعه حاضر شناسایی ساختار بیوشیمیایی همولنف میگوی آب شیرین (Microbrachium nipponense) و بررسی فعالیت ضد باکتریایی آن در دوزهای مختلف بر روی چند سویه پاتوژن می باشد. بدین منظور 80 عدد میگوی آب شیرین با میانگین طولی 0.12±1.8 سانتی متراز تالاب انزلی جمع آوری گردید.پس از جداسازی جنس های نر و ماده از یکدیگر، نمونه گیری از طریق سینوس شکمی صورت گرفته وساختار همولنف جمع آوری شده با روش الکتروفورز وآنالیز FTIR تعیین گردید. فعالیت ضد باکتریایی پروتیئن همولنف وهمولنف میگوها بر علیه 5 سویه باکتریایی پاتوژن ( ویبریوکلره، اشریشیا کلای، استافیلوکوکوس اورئوس، باسیلوس سوبتیلیس، کلبسیلاپنومونه) در دوزهای 25 تا 100 میکروگرم بر لیتر به روش انتشار از دیسک مورد مطالعه قرار گرفت. در الگوی الکتروفورتیک همولنف میگوهای نر و ماده حضور پروتئینهایی با وزن مولکولی بین KD 100-22 مشاهده گردید. ساختار همولنف بر اساس آنالیز FTIR شامل ساختارهای منظم ونامنظم دوم پروتئینها است. تفاوت معنی داری بین پروتیئن های همولنف در جنس نر و ماده در قدرت باکتری کشی آنها نسبت به سویه های مختلف مشاهده نشد (p>0.05). غلظت های مختلف از همولنف، فعالیت های مهاری متفاوتی را در سویه های باکتریایی نشان دادند. همچنین در میزان فعالیت ضد باکتریایی، اختلاف معنی داری بین همولنف جنس نر و جنس ماده مشاهده گردید (p>0.05). بیشترین اثر مهاری در همولنف جنس نر برعلیه سویه های استافیلوکوکوس اورئوس، باسیلوس سوبتیلیس و ویبریو کلره مشاهده شد. در صورتی که کمترین میزان فعالیت ضد باکتریایی را همولنف در جنس ماده بر علیه سویه های باسیلوس سوبتیلیس و اشریشیا کلای با قطر عدم هاله رشد 0.12± 5.9و 5.6±0.08 میلی متر نشان داد. نتایج این تحقیق نشان دادند که همولنف میگوی آب شیرین از فعالیت ضد باکتریایی مناسبی برخوردار است و می تواند جایگزینی برای داروهای شیمیای با خواص آنتی بیوتیکی باشد.

انسان با تهذیب نفس و علم حضوری می تواند حضور علت هستی بخش را درک نماید؛ لذا در فلسفه اسلامی خداوند حاضر علی الاطلاق است. اما پرسش از چرایی عدم انکشاف حضور الهی به طور گسترده برای بشر از طریق روش هایی مانند تجربه دینی ذهن فیلسوفان دین را به خود مشغول داشته است و تقریرات شلنبرگ در استدلال به اختفای الهی برای الحاد، در این میان نقش محوری دارد. عمده پاسخ ها به علت اختفای الهی از منظر وجودی، فلسفی، عرفانی و کلامی است. اما در پژوهش حاضر به روش تحلیل محتوایی سعی شده است رویکردهای انسانی تراویس دامزدی مورد ارزیابی قرار گیرد. وی با بیان مواردی مانند شاخص انزجار آسیب دیده، شاخص انزجار محدودیت وجودی، شاخص ترس و امید و شاخص از خود بیگانگی سعی در طرح دلایل اختفای الهی نموده است. در این مقاله عمده نقدهای این رویکرد انسانی مواردی چون نسبی گرایی و استقرای ناقص، بی نیاز نبودن از رویکردهای کلامی مانند تدبیر، حکمت و لطف الهی، ارائه تصویری منفعل از خداوند و عدم توجه به بعد اجتماعی دین، دانسته شده است.

خرچنگ های ماده بالغ Potamon persicum (تعداد (65 از رودخانه جاجرود واقع در شرق تهران تهیه شدند.قطع دو طرفه پایه های چشم در خرچنگ های با وزن 27.6±2.1 گرم، انجام شد. تغییرات در میزان قند، پروتئین و تعداد هموسیت های همولنف، اندیس تخمدان و غده کبد - لوزالمعده، همچنین وزن بدن و طول کاراپاس مورد بررسی و اندازه گیری قرار گرفت.میزان قند همولنف در خرچنگهای با قطع پایه های چشم، کاهش معنی داری را در پایان هفته اول و افزایش معنی داری را در پایان هفته های دوم و سوم پس از قطع پایه های چشم در مقایسه با گروه های کنترل نشان داد (P<0.05).میزان پروتئین تام همولنف در خرچن گهای با قطع پایه های چشم، افزایش معنی داری را در مقایسه با گروه کنترل، در پایان هفته سوم پس از قطع پایه های چشم نشان داد (P<0.05). همچنین تغییرات معنی داری در میزان اجزای پروتئین تام همولنف در خرچنگ های با قطع پایه های چشم در مقایسه با گروه کنترل، در پایان هفته سوم مشاهده شد (P<0.05).میانگین تعداد کل هموسیت های همولنف در خرچنگ های با قطع پایه های چشم افزایش معنی داری را در مقایسه با گروه های کنترل، در پایان هفته های دوم و سوم نشان داد (P<0.05).اندیس های تخمدان و غده کبد - لوزالمعده، در خرچنگ های با قطع پایه های چشم، به ترتیب افزایش و کاهش معنی داری را در مقایسه با گروه کنترل در پایان هفته های دوم و سوم نشان داد (P<0.05).میانگین وزن بدن خرچنگ های با قطع پایه های چشم، افزایش معنی داری را در مقایسه با گروه های کنترل در پایان هفته های دوم و چهارم نشان داد (P<0.05).میانگین طول کاراپاس در خرچنگ های با قطع پایه های چشم تغییر معنی داری را در مقایسه با گروه کنترل در پایان هفته دوم نشان نداد در حالیکه افزایش معنی داری را در پایان هفته چهارم در مقایسه با گروه کنترل نشان داد (P<0.05).خرچنگ های گروه تیمار، چهار هفته پس از قطع پایه های چشم، پوست اندازی کردند در حالی که در گروه های کنترل، پوست اندازی زودرس مشاهده نشد.

این تحقیق به منظور بررسی مقایسه ای اثرات عصاره الکلی برگ درخت چندل (Rhizophora mucronata) در جیره غذایی بر عملکرد رشد، بازماندگی، ترکیبات بیوشیمیایی میگوی پا سفید غربی (Litopenaeus vannamei) صورت پذیرفت. آزمایش با استفاده از 600 عدد میگو (2 گرم) در قالب طرح کاملاً تصادفی با 4 تیمار و 3 تکرار و 50 عدد میگو در هر تکرار و به مدت 60 روز انجام شد. تیمارهای آزمایشی شامل: 1- جیره پایه (کنترل)، 2- جیره پایه + 1 میلی گرم عصاره اتانولی برگ چندل، 3- جیره پایه + 5/2 میلی گرم عصاره اتانولی برگ چندل و 4- جیره پایه + 5 میلی گرم عصاره اتانولی برگ چندل بودند. در پایان دوره آزمایش برخی شاخص های رشد، بیوشیمیایی و بقاء سنجش گردید. بر اساس نتایج حاصله، افزایش وزن بدن، افزایش رشد روزانه و ضریب رشد ویژه در تیمارهای حاوی 1، 5/2 و 5 میلی گرم در کیلوگرم عصاره اتانولی برگ چندل نسبت به گروه شاهد به صورت معنی داری بیشتر بود (05/0P<). بیشترین طول کاراپاس به صورت معنی داری نسبت به سایر گروه های آزمایش در تیمار 5/2 میلی گرم سنجش گردید (05/0P<). همچنین درصد بقاء در همه تیمارهای عصاره نسبت به شاهد افزایش معنی دار داشت (05/0P<). بیشترین میزان پروتئین خام لاشه و کم ترین میزان رطوبت در 5/2 میلی گرم مشاهده شد. کمترین میزان لایزوزیم در تیمار شاهد وبیشترین میزان لایزوزیم در تیمار 5 میلی گرم و سپس در تیمار 1 و 5/2 میلی گرم مشاهده گردید (05/0P<). بیشترین میزان فنول اکسیداز در تیمار 1 میلی گرم مشاهده گردید (05/0P<). بر اساس نتایج بدست آمده بیشترین میزان پروتئین و آلبومین در تیمار 5/2 و 5 میلی گرم و کم ترین میزان آن در تیمار شاهد و 1 میلی گرم مشاهده گردید (05/0P<). در مجموع، نتایج این پژوهش نشان داد که تیمار 5/2 میلی گرم عصاره برگ چندل در جیره تاثیر مثبتی بر برخی از شاخص های رشد، بیوشیمیایی و بقاء میگوی پاسفید داشت.

برای بررسی اثرات تورین بر شاخص های رشد، ترکیبات لاشه، آنزیم های گوارشی و برخی شاخص­های بیوشیمیایی همولنف میگوهای سفید غربی (Litopenaeus vannamei) مولد (میانگین وزن اولیه 36/2 ± 37/30 گرم)، شش جـیره غـذایی دارای پروتئین و چربی یـکسان با سـطوح تـورین صفر، 2، 4، 6، 8 و 10 گرم در کیلوگرم تـهیه و نمونه­برداری در پایان 30 روز آزمایش انجام شد. بر اساس نتایج، وزن نهایی، نرخ رشد ویژه، افزایش وزن بدن، شاخص وضعیت و میزان بازماندگی میگوهای تغذیه شده با جیره های حاوی تورین تفاوت معنی­داری نسبت به گروه شاهد نداشتند (05/0p>). میزان پروتئین عضله در مولدهای تغذیه شده با جیره حاوی 6 گرم تورین نسبت به تیمار 4 گرم تورین و گروه شاهد به­طور معنی­دار افزایش یافت (05/0p<). درصد یاخته­های هیالین و سمی­گرانولار در همولنف میگوهای مولد تغذیه شده با 10 گرم تورین جیره غذایی به­طور معنی­دار نسبت به گروه شاهد به ترتیب افزایش و کاهش یافتند (05/0p<). با وجود این، دیگر شاخص­های همولنف و متابولیت­ها در میگوهای تغذیه شده با جیره­های حاوی تورین در مقایسه با گروه شاهد اختلاف­ معنی­دار نشان ندادند (05/0p>). فعالیت آنزیم گوارشی لیپاز با افزایش سطح تورین جیره غذایی به­طور معنی­دار افزایش یافت (05/0p<). نتایج حاصل از این تحقیق نشان داد که افزودن تورین به جیره میگوهای مولد در سطح g/kg 10-6 اثرات مثبت معنی دار بر میزان پروتئین عضله، شاخص های بیوشیمیایی همولنف و فعالیت آنزیم­های گوارشی میگوهای سفید غربی مولد طی دوره رسیدگی جنسی دارد.